Η απελευθέρωση των Ελληνων θα έλθει όταν ο ελληνικός λαός θεσπίσει ενα νέο Σύνταγμα με όρους που θα έχει διαμορφώσει και θα έχει αποφασίσει ο ίδιος και όχι τα κόμματα, οι πολιτικοί και οι διεθνείς συνεργάτες τους. Διότι μονο με ενα Σύνταγμα θεσμοθετημένο απο εμάς τους ίδιους μπορούμε να γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι να ορίζουμε την μοίρα μας σύμφωνα με την βούληση μας.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Ποιος (πρεπει να) ειναι ο στόχος του πολιτικου αγωνα των Ελλήνων σημερα;;;

Σημερα, την μεν Δημοκρατια την ταυτισανε με το ολιγαρχικο εξουσιαστικο σύστημα που γνωρίζουμε ως Κοινοβουλευτισμο και την δε ελευθερία την ταυτισανε με τα συνταγματικα δικαιώματα και ελευθερίες. Τι σημαινει ομως ελευθερια και ποτε ενας λαος ειναι ελευθερος; Οπως εξηγω στο πρώτο Κεφαλαιο του βιβλίου μου, ενας λαος ειναι ελεύθερος όταν λαμβάνει τις αποφάσεις με τις οποιες καθοριζει την μοιρα του, συμφωνα με την βουληση του. Για να ειναι ενας λαος ελεύθερος ομως πρεπει ο λαός αυτός να ειναι κυρίαρχος στην πολιτεία του και κυρίαρχος ειναι όταν υπάρχει δημοκρατικο πολίτευμα. Άρα απο την στιγμη που δεν υπάρχει πραγματικη κυριαρχία του λαου στην πολιτεία του, αυτος ο λαος δεν εχει ούτε Δημοκρατια ούτε ελευθερία.

Ως αποτέλεσμα αυτης της διαστρέβλωσης των εννοιών Δημοκρατία και ελευθερία, μοιραια διαστρεβλωθηκε και η έννοια του ορθού πολιτικου αγωνος για την αποκατάσταση τους. Βλέπουμε δηλαδη οτι οι αγώνες των πολιτικα ενεργών κοινωνικών στρωμάτων, για να υπερασπιστουν αυτο που νομίζουν οτι ειναι Δημοκρατια και ελευθερία, εκφραζονται μεσα απο πορείες, συλλαλητήρια, απεργίες και διαδηλώσεις κι εχουν ως στόχο την διεκδίκηση και την διασφάλιση των συνταγματικων δικαιωμάτων που αισθάνονται οτι περιορίζονται ή καταπιέζονται. 

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτο; Αγωνιζόμαστε, με τα εργαλεία που το ίδιο το σύστημα μας έδωσε επειδη θεώρησε οτι αυτο ειναι ασφαλές για την επιβίωση του, για στόχους που ακόμα κι αν τους πετύχουμε ποτε δεν θα μας καταστήσουν ελεύθερους να καθορίζουμε την μοίρα μας σύμφωνα με την βούληση μας.

Σε αυτο το κείμενο θα εξετάσουμε ποιος πρεπει να ειναι ο σκοπός που διέπει τον πολιτικο αγωνα ενος υποδουλωμενου λαου οπως ειναι ο ελληνικός λαός μεχρι σημερα. Αρχικα θα πρεπει να προσεξουμε πως οταν αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε μεμονωμένο νομοσχέδιο ή κυβερνητική πολιτικη που μπορει να στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα μας, οπως οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις εργαζομένων, η υποβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών κτλ. τοτε δεν διαφέρουμε σε τιποτα απολύτως απο έναν σκλάβωμενο λαο που απλα ζητάει καλύτερη μεταχείριση απο τον αφέντη εξουσιαστη του. Ο σκλαβωμενος ομως που ζητάει καλύτερη μεταχείριση, ακόμα κι αν προσωρινα πετύχει καποιες καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, ποτε δεν θα πάψει να ειναι σκλαβωμενος όσο αποδέχεται την κατάσταση της γενικής του υποδούλωσης. Ποτε δεν θα πάψει να υπόκειται στην βούληση κάποιου αλλου και να ζει για να εξασφαλίζει τα συμφέροντα αυτου του αλλου.

Κάπως ετσι ειναι και με τους σκλαβωμενος λαούς. Κάπως ετσι ειναι και με τον ελληνικο λαο αυτην την στιγμή. Αγωνιζόμαστε για δικαιωματα και ελευθεριες ωστε να τυγχανουμε καλύτερης μεταχείρισης απο αυτούς που μας εξουσιάζουν κι όχι για να γίνουμε ελεύθεροι να εξουσιαζουμε εμείς οι ίδιοι την μοίρα μας και την ζωή μας. Αγωνιζόμαστε δηλαδη ενάντια σε πολιτικές και μέτρα χωρις να εχουμε την θεσμική εξουσία να αποφασίζουμε για αυτα, ενω θα μπορούσαμε να αγωνιστούμε για να ανακτησουμε την θεσμική εξουσία να αποφασίζουμε για τα παντα.

Αρχιζετε να βλεπετε λοιπον ποιος ειναι ο αγωνας που εχουμε μπροστα μας; Δεν ειναι ο αγώνας ενάντια και κόντρα σε ολα οσα εντελώς δικτατορικα μας επιβάλλουν καθημερινά, διότι αυτός ο αγώνας διεξάγεται με τους δικούς τους όρους στο δικο τους γήπεδο. Τα μέτωπα που ανοίγουν είς βάρος της κοινωνίας ειναι αμέτρητα και συνεχως αυξανονται, ενω η διάσπαση της κοινωνικής  δυναμικής που απαιτείται για να αντιμετωπισθούν ολες οι επιθέσεις εγγυάται την αποτυχία μας. Τι αγώνας χρειάζεται λοιπόν αν όχι αγώνας ενάντια σε κάθε τι που παραβιάζει τα συμφέροντα της κοινωνίας;

Ο αγώνας που εμείς ως ελληνικη κοινωνία εχουμε εθνικο χρέος να διεξαγουμε σημερα, ειναι αγώνας ΥΠΈΡ της ΚΥΡΙΑΡΧΊΑΣ μας στο Κράτος μας, ώστε να πάρουμε στα χέρια μας την κυρίαρχη και ανώτερη θεσμικα εξουσία που θα μας επιτρέψει να θέσουμε τις βάσεις για να λειτουργήσει επιτελους η ελληνικη πολιτεία σύμφωνα με το γενικό συμφέρον. Αυτος ειναι κι ο αγωνας που μπορει να μας ενωσει κι αυτος ειναι ο αγωνας που όταν κερδηθεί θα τα αλλάξει ολα προς το καλύτερο. Διότι όταν με τον αγωνα αυτόν ανακτησουμε την θεσμικη εξουσία να καθορίζουμε οι ίδιοι την μοίρα της κοινωνίας μας και της χώρας μας, θα μπορουμε να ρυθμιζουμε ειρηνικά και πολιτισμένα ολα τα ζητήματα με γνώμονα το γενικό συμφέρον.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Στην Ελλάδα δεν εχουμε πολιτικο σύστημα, εχουμε εξουσιαστικο σύστημα!!

Πολιτικο Σύστημα vs. Εξουσιαστικο Σύστημα

Αναρωτηθηκατε ποτε ποια ειναι η διάφορα μεταξυ πολιτικου και εξ ουσιαστικού συστήματος και ποιο σύστημα απο τα δυο εχουμε στην Ελλάδα;

Πολιτικο Σύστημα

Ο στόχος κάθε πολιτικου συστήματος ειναι να παρέχει στην κοινωνια τα καταλληλα θεσμικα εργαλεία που θα της επιτρέπουν να κυβερνάει η ίδια τον εαυτο της και θα αποτρέπουν την υποταγη της σε συμφέροντα τρίτων. Οταν αυτο συμβαινει εκπληρωνονται οι βασικες προυποθεσεις που απαιτουνται για να ειναι μια κοινωνία πολιτικα ελεύθερη.

Εξουσιαστικο Σύστημα 

Ο στόχος κάθε εξουσιαστικού συστήματος ειναι να επιβάλλει τα κατάλληλα θεσμικά εργαλεία που θα αποτρέπουν στην κοινωνία να κυβερνάει η ίδια τον εαυτο της και θα επιτρέπουν την υποταγη της σε συμφέροντα τρίτων. Όταν αυτο συμβαίνει εκπληρώνονται οι βασικες προϋποθέσεις που απαιτούνται για να ειναι μια κοινωνία πολιτικα υποδουλη

Με δυο λόγια, το πολιτικο σύστημα επιτρέπει στην κοινωνία να ειναι πολιτικα ελευθερη και αποτρέπει την υποταγη της. Το εξουσιαστικο σύστημα απο την άλλη, αποτρέπει την κοινωνία απο το να ειναι πολιτικα ελευθερη και επιτρέπει την υποταγη της. 

Στην Ελλάδα λοιπον δεν υπάρχει πολιτικο σύστημα, υπάρχει εξουσιαστικο σύστημα. Το πολιτικο σύστημα ειναι ταγμενο να εξυπηρετει τα συμφέροντα των πολιτών και το εξουσιαστικο σύστημα ταγμενο τα συμφέροντα των εξουσιαστων. Κι ετσι εξηγούνται ολα! Οταν το καταλάβουμε αυτο θα ειμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε για να ανατρεψουμε το εξουσιαστικο συστημα και να εγκαθιδρυσουμε αληθινο πολιτικο σύστημα. 

Αναστάσιος Π. Συριανος

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Η πλάνη των συνταγματικων δικαιωμάτων και ελευθεριών.


Μια απο τις μεγαλύτερες πλάνες που ειναι επιτακτική αναγκη να φέρουμε στο φως της αλήθειας, ειναι η εντύπωση οτι ειμαστε ελεύθεροι επειδη νομίζουμε οτι εχουμε ορισμένα συνταγματικα δικαιώματα. Πράγματι επικρατεί σημερα η πεποίθηση οτι ειμαστε ελευθεροι επειδη το Σύνταγμα αναγνωρίζει κάποια δικαιώματα και ελευθερίες, οπως την ατομική ελευθερία, την ελευθερία του λόγου, το δικαίωμα στην ζωή, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία κτλ. Ωστόσο, οπως θα αντιληφθείτε παρακάτω, όχι μονο τα δικαιώματα αυτα δεν μας χαρίζουν την "ελευθερία" μας, αλλα δεν βρισκονται καν στον ελεγχο μας, ωστε να μπορουμε να τα απολαμβανουμε.

Νομιζουμε για παραδειγμα οτι εχουμε το δικαιωμα στην ελευθερια του λογου. Το εχουμε ομως πραγματι; Ας δούμε κάποια χαρακτηριστικα παραδείγματα. Ανημερα της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου προσηχθησαν στο αστυνομικό τμήμα της Ρόδου 3 συμπολίτες μας επειδη κρατούσαν ελληνικές σημαίες και τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο. Λιγες ημέρες αργότερα, στις 6 Νοεμβρίου συνελήφθη ο Προεδρος του Εργατικού Κέντρου Λασιθίου, Μ. Πεπονης επειδη τοποθέτησε πανο σε συγκεντρωση διαμαρτυριας στην κεντρική Πλατεια του Αγίου Νικολαου. Λίγους μήνες νωρίτερα και συγκεκριμένα ανήμερα της 21ης Απριλίου, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλατος συνελήφθη στην οικία του επειδη ειχε αναρτήσει δυο πανο στο μπαλκόνι του σπιτιού του.

Τι δείχνουν αυτές οι συλλήψεις; Μηπως η ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα...δεν ειναι και τόσο ελευθερη; Μπορει άραγε να υπάρξει ποτε αυθεντική ελευθερία του λόγου, όταν το ίδιο Συνταγμα επιτρέπει στην εκάστοτε κυβέρνηση να ορίζει τα όρια της ελευθερίας του λόγου οπως την βολεύει καλύτερα και να κατασκευάζει τους αντίστοιχους νομους που χρειάζεται για να προσδώσει νομιμοφανεια στην καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης; Διαβάστε τι προβλέπει το νεο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο για να διαπιστώσετε πόσο ύπουλα σχεδιάζουν την φίμωση μας.

Εχουμε λοιπόν ενα Συνταγμα που απο την μια αναγνωρίζει δικαιώματα και ελευθερίες κι απο την άλλη παραχωρεί την απολυτη εξουσία για την διαχείριση αυτών των δικαιωμάτων και ελευθεριών στα πολιτειακα όργανα. Το αποτέλεσμα ειναι τα δικαιώματα αυτα να μετατρέπονται ολοένα και συχνότερα σε εργαλεία ελέγχου και καταπίεσης της κοινωνίας στα χέρια των κυβερνήσεων.

Επιπλέον βλέπουμε πόσο έντεχνα κάτι που ανηκει εμφυτα στον λαο, το Συνταγμα το υποκλεπτει υπουλα και το χαριζει στους κυβερνώντες, οι οποίοι ετσι μετατρέπονται με τις ευλογίες του Συντάγματος σε εξουσιαστές του λαου. Αυτο ακριβώς κάνει το Συνταγμα και για αυτο δεν επετραπη ποτε στην κοινωνια να συμμετέχει στην διαμόρφωση κανενός Συντάγματος στην χωρα μας.  

Όσα λοιπον δικαιώματα και ελευθερίες και να αραδιαζει ενα συνταγματικο κείμενο, αυτα θα τελούν πάντοτε υπό καθεστώς δυνητικης κατάργησης, όσο η πολιτικη δύναμη για την εφαρμογη και την απονομή αυτών των δικαιωμάτων και ελευθεριών βρισκεται σε μια αρχη ή εξουσία έξω και μακρια απο τον λαο για τον οποίο υποτίθεται οτι προορίζονται. 

Οπως γράφω και στο βιβλίο μου "Το Συμβολαιο της Υποταγης" (σελ. 52), "τα ατομικα δικαιώματα αποκτούν αξία όταν τα διαχειρίζονται εκείνοι για τους οποίους προορίζονται. Το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, αποκτά αξία όταν ο λαός μπορει να διαχειρίζεται ο ιδιος το εύρος και το βάθος της ελευθερίας κι όχι η κυβέρνηση που έχει κάθε συμφέρον να το περιορίσει. Το ίδιο ισχύει με ολα τα ατομικά δικαιώματα κι ολες τις επιμέρους ελευθερίες. Για να αποκτήσουν αληθινη αξία πρεπει να αποφασίζει ο λαός για αυτα κι όχι η κυβέρνηση. Για να αποφασίζει ο λαός για τα επιμέρους δικαιώματα του πρεπει να διατηρεί την έμφυτη κυριαρχία του που του δίνει την ελευθερία να κυβερνάει ο ιδιος τον εαυτο του σύμφωνα με την βούληση του. Άρα καταλήγουμε πάλι στο οτι το σημαντικότερο απο ολα τα δικαιώματα του ανθρώπου εναι το δικαίωμα στην αυτοκυβέρνηση και η σπουδαιότερη απο ολες τις ατομικές ελευθερίες ειναι η ελευθερία να αποφασίζει εκείνος για όσα τον αφορούν".

Με αλλα λόγια ο άνθρωπος, όταν ειναι αληθινα ελεύθερος, δεν χρειάζεται καμμια εξουσία να του προστατεύσει τα έμφυτα δικαιώματα του. Διότι για να υπάρχει η αναγκη να προστατευτούν κάποια δικαιώματα, σημαίνει οτι υπάρχει κάποια ανώτερη εξουσία που του τα παραβιάζει και χρειάζεται να τεθει υπό συγκεκριμένους περιορισμούς. Άρα εμμέσως αναγνωρίζουμε οτι η κοινωνία δεν ειναι ελεύθερη αφού υπόκειται σε εξουσία ανώτερη απο τον εαυτο της κι αφού δεν ειναι ελεύθερη δεν μπορει παρα να ειναι υποταγμενη σε αυτούς που κατέχουν αυτην την εξουσία. Συνεπώς η ελευθερία μας δεν κατοχυρώνεται με δικαιώματα που λειτουργούν ως έκτακτα προνόμια σε μια κατάσταση γενικής υποδούλωσης στους φορείς της πολιτικής εξουσίας. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να κατοχυρωθεί η ελευθερία μας ειναι οι ίδιοι οι άνθρωποι να γίνουν οι κυρίαρχοι της πολιτικής εξουσίας, ώστε οι φορείς αυτης της εξουσίας και να προέρχονται απο την κοινωνία και να ελέγχονται και να τιμωρούνται απο αυτην.

Αναστάσιος Π. Συριανος

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Λιγότεροι Βουλευτές ίσον βαθύτερη ολιγαρχία!!


Εδω συζητάνε πρόταση για μείωση του αριθμού των Βουλευτών απο 300 σε 200. Να θυμίσω οτι την ίδια πρόταση υποστηριζουν κατα καιρους αρκετα μελη της ΝΔ, ενω την περασμένη άνοιξη κατετεθη προταση νομου για την μείωση των Βουλευτών σε 200 απο τον Βουλευτη της Νεας Δημοκρατιας, Παυλο Σιουφα (δείτε εδω).

Ακολουθει η απάντηση μου (υπάρχει όριο 500 χαρακτήρων στην καταχώρηση πρότασης) :

Λιγότεροι Βουλευτές ίσον περισσότερος έλεγχος του Κοινοβουλίου 

Η μείωση του αριθμού των Βουλευτών δεν θα προσφερει κανενα απολυτως ουσιαστικο οφελος στην αγωνα για απελευθερωση της ελληνικης κοινωνιας απο το κομματικο συστημα που την καταδυναστευει. Αντιθετως, ενα τετοιο μετρο αν εφαρμοστει, θα καταστήσει το πολίτευμα ακόμα πιο ολιγαρχικο απο οτι ειναι ήδη, αφού οι νομοι-διαταγές που εκδίδει το κοινοβούλιο θα χρειάζονται πλεον την ψήφο 101 βουλευτών για να υπερψηφιστουν, αντι για 151 που ισχύει σημερα. Προσοχη λοιπόν σε τέτοιου είδους προτάσεις.

Αναστάσιος Π. Συριανος

Εδω γίνεται ο διάλογος:
http://www.joinourspace.eu/Default.aspx?TabId=62&forumid=52&postId=4717&scope=posts&language=el-GR#4717

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Πραγματωνοντας την Λαϊκή Κυριαρχία: Ο θεσμός της Υποχρεωτικής Λαϊκής Επικύρωσης


Δεκαδες τα μέτωπα που συνεχως ανοιγει το πολιτικο συστημα εναντιον της ελληνικης κοινωνιας. Τα περισσότερα απο αυτα τα χάνουμε αμαχητί γιατι δεν καταλάβαμε ποτε την σπουδαιότητα τους. Σε πολλά απο αυτα αντιστεκόμαστε, αναβάλλοντας την αρνητική έκβαση και μεταθετοντας την για λιγο πιο μετά. Κάποια αλλα πάλι, φαινεται να εξελίσσονται προσωρινα θετικά για την κοινωνία. Οπως για παράδειγμα, η απόφαση του ΣτΕ να μην επιτρέψει την ιδιωτικοποίηση του νερού αναγνωριζοντας το αυτονοητο, οτι ειναι δηλαδη δημόσιο αγαθο κι όχι εμπορευσιμο προϊόν. Το θέμα ομως εδω ειναι άλλο, με ολα αυτα που συμβαίνουν καθημερινά στην χωρα μας. 

Εχεις σκεφτει ποτε οτι ολα αυτα τα μέτωπα, φανερά και μη, σημαντικά και λιγότερο σημαντικά, θα μπορούσαμε να τα ελέγχουμε εμείς ως κοινωνία, ώστε η τελικη τους έκβαση να ειναι αυτη που επιθυμούμε σε κάθε περίπτωση; Έχεις φανταστεί ποτε οτι με ενα και μονο μετρο θα μπορούσαμε να εχουμε τον απόλυτο έλεγχο; Αναρωτήθηκες ποιο θα μπορούσε να ειναι αυτο το μετρο; Δεν ειναι το δημοψήφισμα υστερα απο συλλογη Χ αριθμου υπογραφών. Δεν ειναι η πρόταση νομου υστερα απο συλλογή Ψ αριθμου υπογραφών. Δεν ειναι ο φόβος της τιμωρίας που αισθάνεται ο αντιπρόσωπος αν δεν αποφασίσει αυτο που η κοινωνία επιθυμει. Δεν ειναι τιποτα απο τα παραπάνω.

Ειναι, με μια κουβεντα, η θεσμοθετηση σε σταθερή και μόνιμη βάση της κυριαρχίας της κοινωνίας στην πολιτεία της. Αξιζει εδω να σταθουμε για λιγο και να τονισουμε οτι η κυριαρχία ειναι ασυμβατη με την "στιγμιαία Δημοκρατία" της συλλογης υπογραφων και του δημοψηφίσματος για εκεινα μονο τα θεματα που ενδιαφέρουν μια μερίδα της κοινωνίας. Η κυριαρχία δεν περιορίζεται. Ειναι καθολική και άπτεται όλων των θεμάτων που απασχολούν μια κοινωνία. Αυτο σημαίνει οτι ακόμη και για να μην αποφασίζει η κοινωνία για ορισμένα θέματα και να μεταθέτει την αρμοδιότητα για αυτα σε άλλους πέρα απο τον εαυτο της, πρεπει να το επιλέξει η ίδια. Πρεπει να ειναι δικη της απόφαση και μάλιστα οπότε κρίνει απαραίτητο πρεπει να μπορει να ανακτά την λήψη αποφάσεων για αρμοδιότητες που προσωρινά παραχώρησε. Ο κυρίαρχος λοιπόν, όταν ειναι πράγματι τέτοιος, προσδιορίζει ποια ειναι αυτα τα θέματα απο τα οποία αποσύρει προσωρινά την άμεση λήψη των αποφάσεων απο τον εαυτο του και την μεταθέτει σε αλλα όργανα, διατηρώντας ομως παντα την ευχέρεια να ανακαλέσει και να πάρει ξανα στα χέρια του τις αποφάσεις για αυτα.

Άρα λοιπόν, για να καθορίζει η κοινωνία την τελικη έκβαση των υποθέσεων της πρεπει να κατέχει την κυριαρχία στην πολιτεία της. Πρεπει δηλαδη να κατέχει την κυρίαρχη εξουσία στην οποία ολα τα αλλα όργανα της πολιτείας υποτάσσονται. Κατέχοντας την κυρίαρχη εξουσία, η κοινωνια μπορει να δημιουργήσει τους θεσμούς και τα μέτρα με τα οποία θα εκδηλώνει την κυριαρχία της. Τους θεσμούς και τα μέτρα δηλαδη με τα οποία η κυριαρχία της θα μετατρέπεται απο διακηρυξη ενος συνταγματικου κειμένου σε υπαρκτή πραγματικότητα.

Αν τώρα μπορούσαμε να φανταστούμε ενα τέτοιο μετρο ή θεσμο ποιος θα ήταν αυτός; Με ποιον θεσμο θα μπορούσε η κοινωνία να εκδηλώνει την κυριαρχία της, ώστε να καθορίζει η ίδια τις αποφάσεις που λαμβάνονται για τα θέματα που την αφορούν; Μήπως με έναν θεσμό ο οποιος πολυ απλα θα όριζε την διαδικασια με την οποια ολες οι τελικες αποφασεις θα ειναι δυνατον να λαμβάνονται απο την ιδια την κοινωνία; Μηπως με εναν θεσμο που θα κατοχυρωνε θεσμικα οτι καμμια απόφαση απο κανενα πολιτειακο οργανο δεν μπορει να ισχύσει αν προηγουμένως δεν επικυρωθεί η απόφαση αυτη απο το σώμα των πολιτών;

Έναν τέτοιο θεσμό, που θα πετυχαίνει και τα δυο, θα τον αποκαλουσαμε θεσμό της Υποχρεωτικής Λαϊκής Επικύρωσης όλων των εισηγησεων-προτασεων των νομοθετικων, κυβερνητικων και δικαστικων οργανων που αφορουν τις δημόσιες υποθεσεις. Σύμφωνα με τον θεσμο αυτόν, το κοινωνικο σώμα θα ειναι απολυτα υπεύθυνο για την τελικη έγκριση όλων των πολιτικων αποφάσεων, εκτός κι αν άλλως καθορίζεται (αν δηλαδη το σώμα επιλέξει να παραχωρήσει την δυνατότητα τελικών αποφάσεων για ορισμενα ζητηματα σε αλλα όργανα).